شعر زیر را با نام "آقازاده"، "سعید سلیمان پور" سروده است که به نقل از کتاب "یک بغل کاکتوس" در ذیل این مطلب منتشر می شود:

ای نوزده ساله قرةالعین!
ای گنده شده به طرفةالعین!

آن روز که هفت ساله بودی
چون خوار به گُل اماله بودی

اکنون که به نوزده رسیدی
دیلاق شدی و قد کشیدی

پس گوش به پندهای من کن
آویزه‌ی گوش خویشتن کن

آنجا که بزرگ بایدت بود،
از نام پدر تورا رسد سود

با زور پدر سپه شکن باش
فارغ ز وصال خویشتن باش

از زیر در آی بی محابا
بالا بنشین به لطف بابا

تا از دَمِ گردنِ کلفتت
بارد شب و روز، پول مفتت

دولت طلبی، نسب نگه دار
با دولتیان ادب نگه دار

باچهره ظاهرالصلاحت
با لطف و مراحمِ جناحت

تا رو نکند به تو کسادی
رو کن به فسادِ اقتصادی

پروا نکن از بی آبرویی
این آب بزن به پول شویی

غافل نشوی ز رانت، باری
عزت بطلب ز رانت‌خواری

گر گفت کسی که «آن حرام است»
القصه بدان که از عوام است

هرچند که رانت را خواص است،
در خوردن آن شگردِ خاص است،

خود را ز قضای بد نگه‌دار
در خوردن رانت حد نگه‌دار

رانت ارچه همه حلال خیزد
از خوردنِ پُر ، ملال خیزد

بینی به بهانه‌های واهی
گشتی دو سه روز دادگاهی

البته بدان در این مواقع
کک هم نگزد تو را به‌واقع

اِعراب قضا چو بی محل است،
دل بد نکنی، قضیه حل است

خود را تو بزن به بی خیالی
کان را بکنند ماست مالی

از لطف قضا و دستگاهش
سازند دو روزه رو به‌راهش

کز نام پدر تو را نشان است
احوال تو چون «میتی کومان» است

هرجا که نشان دهی نشانت،
حکّام شوند جان‌ فشانت

تا جام اجل نکرده‌ای نوش،
هی رانت بخور، یه آب هم روش