دل در خلق مبند كه خسته شوی ، دل در حق بند كه رسته شوی.

اگر جان ما در سراین كار رود، شاید؛كه این كار ما را جان افزاید. حكایت از گذشته خطاست و شكایت از دوست نه سزاست.

هر كه را رنج بیش ، گنج بیش.

بیدار باش كه كاروان بر سر راه است؛ اگر تو باز پس مانی، مرا چه گناه است؟


با مردم نا اهل مبادم صحبت...............كز مرگ بتر صحبت با مردم نا اهل بود.


یكی چهل سال آموخت، چراغی نیفروخت؛ دیگری سخنی گفت و دل خلقی بسوخت.


اگر در آیی، در باز است؛ و اگر نیایی، حق بی نیاز است.



خدا را نه به عرش حاجت است نه كرسی، قصّه تمام است؛ دیگر چه پرسی؟

دی رفت، باز نیاید؛ فردا را اعتمادی نشاید؛ وقت را غنیمت دان كه بسی بر نپاید.

هركه دانست كه خالق در حق خلق بد نكرد، از غیبت برست؛و هركه دانست قسّام، قسمت بد نكرد، از حسد برست.


اگر داری، ‌بگوی و اگر نداری، دروغ مگوی. اگر داری ، مفروش و اگر نداری ، مخروش.

اگر بر آب روی، خسی باشی؛‌ و اگر در هوا پری، مگسی باشی؛ دل به دست آر تا كسی باشی.

به كودكی پستی؛ به جوانی مستی؛ به پیری سستی؛ پس ای عزیز، خدا را كی پرستی؟

حقیقت دریاست، شریعت كشتی؛ از دریا، بی كشتی به چه پُشتی گذشتی؟