1- خداوند متعال در ایه ای از قران به این سوال پاسخ داده و فرموده ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون

اشاره به این موضوع دارد که غایت و هدف خلقت انسان عبادت و پرستش خداوند است و در راس آن شناخت خدا آنجا که خداوند می فرماید کنت کنز مخفیا نشان از این است که گویا خداوند برای رساندن فیض به انسانها قصد شناخت خود را به انسان داشته و اگر انسان خداوند را بشناسد به  اوج پرستش معبود رسیده

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَ أَنَّکُمْ إِلَيْنا لاتُرْجَعُونَ

2-خلقت انسان برای خداوند سودی ندارد و در واقع خداوند انسان را از انجا که صفت فیاض بودنش حکم می کند آفریده است

من نکردم خلق تا سودي کنم.......... ليک تا بر بندگان جودي کنم

3- در واقع خلقت انسان نوعی فیض است که از سوی فیاض مطلق یعنی خدا افاضه شده

بنابراين، در يک جمله مي‌توان گفت هدف از خلقت انسان عبوديت و رسيدن به مرتبة کمال و استفاده از رحمت بي‌پايان الهي است. دادن رحمت نيز، مقتضاي ذات الهي است؛ يعني ذات او اين‌گونه فياض است که رحمت از او صادر مي‌شود و هر موجود را به کمال خويش مي‌رساند.

افریدن انسان فیض است و خداوند فیاض است

آفرینش، احسان و فیض از جانب خدا نسبت به مخلوقات است و چنین آفرینشی حُسن ذاتی دارد و قیام به انجام دادن فعلی که ذاتاً پسندیده است، جز این که خودِ فعل زیبا باشد، به چیز دیگری نیاز ندارد؛ بنابراین اگر کسی بپرسد: چرا خالق منّان، دست به چنین کار پسندیدة با لذات زده است؟ در پاسخ باید گفت: خداوند که فیّاض علی الاطلاق است، (با توجه به این که می توانست موجودی را خلق کرده، به کمال برساند) اگر چنین نمی کرد، جای پرسش و ایراد بر او بود.

4- در ایه دیگری از قران خداوند فرموده جهان را خلق کردم برای اینکه بدانند به همه چیز توانا هستم

الله الذي خلق سبع سماوات ... لتعلموا ان اللهعلي كل شي قدير.سوره طلاق 12

5- چنانچه دیدگاه خود رانسبت به این موضوع عوض کنیم وبنگریم این انسان لقب خلیفه اللهی گرفته و مقام عبدی اطعنی حتی یجعلک مثلی شایسته انسان است به شرطی که انسان به مقام عبودیت رسد و بنا به گفته من کان لله کان الله له غرق در عبودیت خدا گردد

6- در آخر حدیث جالبی در این اینجا مطرح می کنم

امام حسين(عليه السلام) مى فرمايد: (أَيُّها الناسُ! إنّ اللهَ جلَّ ذِكرُه ما خَلَق العبادَ إلاّ لِيَعرِفُوه، فَإذا عَرِفُوهُ عَبَدُوهُ فاذا عبدوه إسْتَغنَوا بعِبادتِه عَن عِبادةِ ما سواه); اى مردم! خداوند بزرگ، بندگانش را نيافريد جز براى اين كه او را بشناسند و پس از شناختن، او را پرستش نمايند و آنگاه كه او را عبادت كنند از بندگى غير او آزاد شوند.