خدایا ، سه چیز مرا باز میدارد از این كه خواستهی خود را با تو در میان گذارم ، و یك چیز مرا بر آن وا میدارد.
فرمانی كه دادهای و من در عمل به آن كُندی كردهام،
كاری كه مرا از آن بازداشتهای و من به انجام دادنِ آن شتاب ورزیدهام،
نعمتی كه به من ارزانی داشتهای و من در سپاس آن كوتاهی نمودهام، سه چیزی هستند كه مرا باز میدارند.
اما بخشش و نیكی بسیار تو به كسی كه روی به درگاهت آورد و با خوشبینی به سوی تو آید، مرا به گفتنِ خواستهام بر میانگیزد؛ چرا كه هر احسانِ تو بخشش بسیار است، و هر نعمتِ تو نعمتی بیسابقه.
اینك ای معبود من، این منم كه بر درگاه عزّتِ تو همچون بندهای فرمانبردار و خوار ایستادهام، و همچون بینوایی عیالوار، شرمسارانه دستِ خواهش دراز كردهام.
اعتراف میكنم كه در هنگام احسانِ تو جز خودداری از نافرمانی تو كاری نكردهام، حال آن كه هیچ گاه از نعمتهای تو بیبهره نبودهام.
ای معبودِ من، آیا اقرارم به كارهای ناپسند در پیشگاه تو، مرا سود میدهد؟ و اعترافم به زشتكاریها مرا از عذاب تو نجات میبخشد؟یا در همین حال كه هستم خشمِ خود را بر من واجب كردهای، و هم اكنون كه تو را میخوانم غضب خود را دامنگیرم ساختهای؟
ای خداوند پاك، از تو ناامید نخواهم شد، زیرا دَرِ بازگشت به سوی خود را به رویم گشودهای. پس به درگاهت مینالم، چونان بندهای ذلیل كه بر خود ستم كرده و حُرمت پروردگارِ خود را شكسته است؛
همان كه گناهانش فزونی یافته و روزگار عمرش سپری شده و چندان كه مینگرد، زمان كار كردنش به سر آمده و زندگیاش رو به پایان نهاده است، و به یقین میداند كه پناهی جز تو ندارد و از عذاب تو گریختن نتواند. پس با توبه روی به درگاهت آورده و آن را برای تو خالص گردانیده و با دلی پاك و پاكیزه در پیشگاهت ایستاده و با صدایی آرام و دگرگون تو را میخواند.
از فروتنی بسیار و سر به زیر افكندن در پیشگاه تو قامتش خم گردیده و ترس از تو پاهایش را به لرزه درآورده و گونههایش خیسِ اشك است، و در این حال، تو را میخواند كه: ای مهربانترین مهربانان، و ای مهربانترین كسی كه رحمت خواهان سوی تو آیند و جویندگانِ آمرزش پیرامونِ تو گردش كنند. ای آن كه بخشش تو از انتقامت بیشتر، و خشنودی تو از خشمت افزونتر است.
ای آن كه به نیكی از گناه خلق در میگذری تا ستایشِ تو كنند. ای آن كه بندگانت را به پذیرش توبه عادت دادهای و با توبه تبهكارانشان را به راه آوردهای. ای آن كه به اندك كارِ نیك ایشان خرسند شوی و آن كارِ كم را پاداش بسیار دهی. ای آن كه اجابت دعای بندگان را ضامن شدهای و با فضل و بخشش خود، به آنان پاداش نیك وعده فرمودهای.
من آن گنهكارترینِ گنهكارانی نیستم كه آمرزیدهای؛ من از نكوهیدهترین كسانی نیستم كه از تو پوزش خواستهاند و پذیرفتهای؛ و از ستمكارترینِ ستمكارانی نیستم كه رو به سوی تو آوردهاند و تو نیز [با رحمت خود] به ایشان رو كردهای.
من اینك به سوی تو برمیگردم؛ همچون كسی كه از گذشتهی خود سخت پشیمان است و از بار گرانِ معصیتی كه بر دوش دارد، هراسان است، و از آنچه گرفتار آن شده، شرمسار و دل نگران است.
میداند كه آمرزش گناهان بزرگ، پیش تو كار سختی نیست، و در گذشتن از خطاهای سنگین بر تو دشوار نباشد، و بردباری در برابر تباهكاری آشكار ما تو را به زحمت نیندازد، و محبوبترین بندگان تو آن كس است كه در برابرِ تو سركشی نكند و از پافشاری بر گناه بپرهیزد و پیوسته از تو آمرزش خواهد.
خدایا من از گردن كشی در برابرِ تو بیزاری میجویم و از پافشاری بر گناه به تو پناه میبرم و از هر كوتاهی كه كردهام آمرزش میطلبم و بر آن كار كه در آن فرو مانم از تو یاری میخواهم.
خدایا، بر محمد و خاندانش درود فرست و گناه آنچه را بر من واجب كردهای، بر من ببخشای، و مرا از كیفری كه سزاوار آنم، بِرَهان، و از آنچه گناهكاران را به وحشت انداز، آسوده بدار؛ زرا تو بر چشمپوشی از گناه توانایی، و تنها به تو امیدِ خطا پوشی هست، و همگان تو را به وصف آمرزش میشناسند. خواستهی خویش را تنها از تو میخواهم كه گناهم را جز تو آمرزندهای نیست. هرگز، هرگز!
من بر خویشتن جز از عذابِ تو نمیترسم، كه تنها از تو باید بیم داشت و تنها از تو باید آمرزش خواست. بر محمد و خاندانش درود فرست و نیازم را برآور و خواستهام را برسان و گناهم را ببخشای و مرا از ترس در امان دار، كه تو بر هر كاری توانایی و این همه بر تو آسان است. چنین باد ای پروردگار هستیها.
دعای دوازدهم صحیفه سجادیه ***** التماس دعا
.jpg){kind=logo}
