- برگرد قاسم كجا دارى مى‏رى؟ الآن كامیون مى‏یاد. باید سنگارو خالى كنیم.

- مى‏خوام سربازارو ببینم اوستا، زود برمى‏گردم. ایستگاه راه‏آهن شلوغ بود. قطار توقف كرده بود و سربازان متفقین از آن پیاده مى‏شدند. قاسم در امتداد واگنها حركت مى‏كرد و داخل كوپه‏ها را نگاه مى‏كرد. كوپه‏ها پر از سرباز بود. یكى از سربازان كه از پنجره بیرون را نگاه مى‏كرد، با دیدن قاسم دستش را تكان داد و به او اشاره كرد كه نزدیك شود اما قاسم توجهى نكرد و به راه خود ادامه داد. واگنهاى روباز آخرى پر از مهمات جنگى و عراده‏هاى توپ بودند. صداى سوت قطار دوباره بلند شد. سربازانى كه پیاده شده بودند با عجله سوار مى‏شدند. قاسم به محل كارش برگشت. كامیون آمده بود و كارگرهاء;ء سنگها را تخلیه مى‏كردند. آنها مشغول ساختن یكى از ساختمانهاى ادارى راه‏آهن بودند. قاسم به آنها پیوست. سركارگر با دیدن او چهره‏اش را درهم كشید و گفت:

- سیر و سیاحت تموم شد شازده!

او چیزى نگفت و به كار خود ادامه داد. سنگها كه تخلیه شد، كامیون هم آماده حركت‏شد. در همین موقع قطار متفقین هم از ایستگاه خارج شد. قاسم پشت كامیون ایستاده بود و دور شدن قطار را نگاه مى‏كرد. راننده، كامیون را روشن كرد و كمى عقب رفت. قاسم كه ششدانگ حواسش متوجه قطار بود با سر، روى زمین افتاد. چرخ كامیون از روى پایش گذشت و آن را له كرد. قاسم بیهوش شد. كارگرها دویدند و او را به كنارى كشیدند. بعد هم با سرعت وسیله‏اى تهیه كردند و او را به بیمارستان فاطمى منتقل كردند. وقتى قاسم چشم باز كرد، خودش را روى تخت‏بیمارستان دید. مادرش كنار تخت ایستاده بود و گریه مى‏كرد. او لبهایش را به هم گزید و از شدت درد نعره كشید. در همین موقع دكتر مدرسى و دكتر سیفى وارد اتاق شدند. بالاى سر قاسم رفتند و پارچه سفید را از روى پایش كنار زدند.

مادر ملتمسانه گفت- دستم به دامنتون یه كارى بكنید. خدا عوضتون بده.

دكترها كه رفتند. مادر نزدیك شد. صورت پسرش را بوسید و در گوشش گفت:

- غصه نخور مادر، ان‏شاءالله پات خوب مى‏شه. من مى‏رم حرم حضرت معصومه به بى‏بى متوسل مى‏شم. تو هم دعا كن.

روزها از پى هم مى‏گذشت. درد شدید پا امان قاسم را بریده بود. گاه چنان فریادهایى مى‏كشید كه تمام فضاى اتاقها و سالنهاى بیمارستان را پر مى‏كرد. در یكى از همین روزها پسركى را به بیمارستان آوردند و كنار تخت قاسم بسترى كردند. پرستارها مى‏گفتند تیر به پایش خورده و زخمش خیلى عمیق است. یكبار كه دكترها براى معاینه پاى پسرك آمده بودند قاسم با كنجكاوى به آنها خیره شد. زخم پاى پسرك وحشتناك بود. شدت جراحت‏به اندازه‏اى بود كه زخم به خوره و جذام تبدیل شده بود. حال پسرك خیلى خراب بود. روى تخت دراز كشیده بود و اصلا تكان نمى‏خورد. قاسم گاهى وقتها صداى ناله ضعیف او را مى‏شنید كه خیلى زود قطع مى‏شد.

پرستارانى كه براى معاینه و مراقبت او مى‏آمدند، آهسته از هم مى‏پرسیدند:

- هنوز تموم نكرده؟

گویا هر لحظه انتظار مرگ او را مى‏كشیدند. قاسم هم بكلى ناامید شده بود. دلش مى‏خواست‏بمیرد و از این درد كشنده راحت‏شود. افكار شومى به مغزش خطور كرده بود. به خودكشى فكر مى‏كرد. عصر هنگام مادر به دیدنش آمد. خورشید به آرامى در حال غروب كردن بود و پنجاهمین شب اقامت قاسم در بیمارستان از راه مى‏رسید. او تصمیم خودش را گرفته بود. اگر امشب بهبود نمى‏یافت‏خودش را مى‏كشت چون طاقتش تمام شده بود. با دیدن مادر مایوسانه گفت:

- اگر امشب شفاى مرا از بى‏بى گرفتى كه هیچ وگرنه صبح جنازه مرا روى این تختخواب خواهى دید.

مادر چیزى نگفت و سراسیمه از اتاق بیرون دوید و به سمت‏حرم حضرت معصومه رفت. هنگام اذان مغرب بود. مادر وارد حرم شد. به سمت ضریح رفت. دستان چروك خورده‏اش را به آن گره زد و به قبر مطهر بى‏بى خیره شد. مى‏خواست گریه كند اما كاسه چشمانش خشك شده بود. زیر لب زمزمه كرد:

- بى‏بى شفاى بچمو از تو مى‏خوام. منو پیش قاسم رو سفید كن. به حق قاسم امام حسن قسمت مى‏دم; دختر موسى بن‏جعفر!

آن شب، قاسم حال عجیبى داشت. شبى بین مرگ و زندگى. برعكس شبهاى پیش خوابش گرفته بود. چشمانش را بست و به خواب رفت.

در اتاق به سمت‏باغى بزرگ و سرسبز باز مى‏شد. در این هنگام سه بانوى مجلله و نورانى از آن در وارد اتاق شدند و به سمت تخت پسربچه رفتند. قاسم مى‏خواست آنها را صدا كند. اما زبانش بند آمده بود. بانویى كه جلوتر از بقیه حركت مى‏كرد حضرت فاطمه(س) بود، دومى هم حضرت زینب(س) و سومین نفر هم حضرت معصومه(س) بود. آنها كنار تخت ایستادند. پسرك چشمانش را باز كرد. حضرت فاطمه به پسرك اشاره كردند:

- بلند شو!

- نمى‏توانم!

- بلند شو، تو خوب شدى پسرك بلند شد و نشست. قاسم انتظار داشت‏به او هم توجهى بكنند. ولى برخلاف انتظارش، آنها بدون توجه به او به آرامى از آنجا دور شدند. قاسم از خواب پرید. با ناراحتى نگاهى به اطراف انداخت. خیلى اراحت‏بود. با خودش فكر كرد: شاید به بركت آمدن آنها من هم شفا پیدا كرده باشم. دستش را روى پایش گذاشت. اصلا درد نمى‏كرد. پایش را حركت داد. مثل روز اول شده بود. به خوبى حركت مى‏كرد. صبح پرستارها آمدند. یكى از آنها گفت:

- بچه در چه حال است؟

قاسم با شادمانى گفت:

- بچه خوب شده.

و چون نگاه پرسشگر پرستار را دید دیگر چیزى نگفت.

پرستار باند و پنبه را طبق معمول از روى پاى قاسم برداشت تا آن را تعویض كند. ورم پا به كلى تمام شده بود. فاصله‏اى بین پنبه‏ها و پا بود. گویى اصلا زخم و جراحتى وجود نداشته است. پرستار با تعجب به قاسم نگاه كرد و بعد سراسیمه به سمت تخت پسرك برگشت. پارچه را از روى او كنار زد. هیچ اثرى از زخم در پاى پسرك پیدا نبود.

لحظه‏اى بعد در اتاق، جاى سوزن انداختن نبود. دكترها، پرستارها و مریضها همه آمده بودند. قاسم در میان سیل جمعیت مادرش را دید كه با چشمهاى قرمز و ورم كرده به طرفش مى‏آمد!

بازنویسى از كتاب داستانهاى شگفت، نوشته شهید محراب آیت‏الله دستغیب

برگرفته از سایت حضرت معصومه سلام الله علیها