ذکری که ایت الله بهجت را به اوج عرفان رسانید

در جلد اول كتاب پرسش‌هاي شما و پاسخ‌هاي آيةالله بهجت، چنين مي‌خوانيم كه شخصي از آن پير روشن‌ضمير تقاضاي ذكر مي‌كند. حضرت آيةالله بهجت در پاسخ مي‌فرمايند: "هيچ ذكري بالاتر از ذكر عملي نيست. هيچ ذكر عملي بالاتر از ترك معصيت در اعتقادات و عمليات نيست؛ و ظاهر اين است كه ترك معصيت به قول مطلق، بدون مراقبه دائميه صورت نمي‌گيرد."

سپس از ايشان خواسته شد كه "پس ما را موعظه كنيد." آيةالله بهجت رضوان‌الله تعالي عليه فرمودند: "گفتم كه الف، گفت دگر؟ گفتم هيچ؛ در خانه اگر كس است، يك حرف بس است. بارها گفته‌ام و بار دگر مي‌گويم: كسي كه بداند هر كه خدا را ياد كند، خدا همنشين اوست، احتياج به هيچ وعظي ندارد، مي‌داند چه بايد بكند و چه بايد نكند. مي‌داند كه آنچه را كه مي‌داند بايد انجام دهد و آنچه كه نمي‌داند بايد احتياط كند."

آنان كه به دنبال ذكر و موعظه‌اند، بايد از اين سخنان آن عارف بزرگوار بهترين ذكر و بهترين موعظه را شناخته باشند و خوشا به سعادت آنان كه به كار بندند