|
مطالب -
مذهبي
|
|
نوشته شده توسط گروه فرهنگی مرصاد
|
|
چهارشنبه, 30 آذر 1390 ساعت 16:29 |
مشهور است فخرالسّاجدین امام زین العابدین على بن الحسین(علیه السلام) در بیست و پنجم محرم سال 95 هجرى قمرى در حالى که 57 سال از عمر با برکتشان مىگذشت در اثر زهری که ولید با هشام بن عبدالملک به آن مظلوم دادند به شهادت رسیدند که قبر شریفشان در بقیع مىباشد. سال وفات آن حضرت را به علت کثرت وفات علماء وفقها «سنة الفقهاء» مى گفتند.
والده معظم امام زین العابدین(علیه السلام) شهربانو دختر یزدگرد بن شهریار بود که بعد از تولد امام(علیه السلام) به رحمت الهى واصل شد و امام را یکى از کنیزان امام حسین(علیه السلام) پرستارى نمود.
امام(علیه السلام) پانزده اولاد داشت که یازده پسر و چهار دختر بودند و یک زن به نام فاطمه داشت که دختر امام حسن(علیه السلام) و مادر امام محمد باقر(علیه السلام) بود.(1)
یکی از معجزات امام سجاد(ع)
نقل است، حجاج بن یوسف، وقتی امام زین العابدین(علیه السلام) را در بغداد حبس کرده بود، مردی دیگر نیز در زندان بود. شبی آن مرد به یاد فرزندان خود بسیار گریست. حضرت از نور باطن دانست که گریه او از چیست. چون از نماز فارغ شدند و از شب، نیمه بگذشت امام زین العابدین(علیه السلام) بدو فرمود: میخواهی که به خانه خود روی و عیال و فرزندان خود را ببینی؟
آن مرد را بعد از استماع این سخن، گریه غالب شده، جواب نتوانست داد. آن حضرت فرمود: دست به من ده و چشم بر هم نه. آن مرد دست به دست آن حضرت داد و چشم بر هم نهاد. بعد از لمحه ای، حضرت فرمود: چشم بگشا. چون چشم بگشود، خود را در خانه خود دید. حضرت فرمود: برو عیال و فرزندان خود را ببین و عهد، تازه کن و احوال طفلان خود معلوم کرده، بیا.
آن مرد به خانه رفته و فرزندان و اهلبیت خود را بدید و ایشان احوال امام سجاد(علیهالسلام) را پرسیدند. چون احوال آن حضرت را بیان نمود، به گریه و زاری افتادند و میگریستند. چون گریه و زاری ایشان را بدید، بیرون آمد و به خدمت حضرت سجاد(علیهالسلام) رسید.
آن حضرت، دستش بگرفت و فرمود: چشم بگشا. چون چشم خود گشود، خود را در بغداد، در اندرون زندان دید.
پی نوشت:
1-حوادث الایام، صفحه 52.
|
.jpg){kind=logo}
