|
مطالب -
سیاسی
|
|
نوشته شده توسط گروه سیاسی مرصاد
|
|
سه شنبه, 24 خرداد 1390 ساعت 13:02 |
در این نامه آمده است:
آقای رییسجمهور !
این نامه را از بحرین، پس از پشت سر گذاشتن بیعدالتی وحشتناکی که امیدوارم هیچگاه بر سر هیچ فردی در دنیا نیاید، برای شما مینویسم. نیروهای امنیتی به خانهام حمله کردند، درها را با پتک شکستند و خانوادهام را به وحشت انداختند. بدون هیچگونه هشدار، بدون هیچ دستور بازداشت و بدون ارائه هیچ توضیحی؛ مردان مسلح و نقابدار، به پدرم حمله کردند. با وجودیکه چیزی نمیگفتند، همگی میدانستیم که جرم پدرم فعال آزادیخواه بودن است. پدرم را از گردن گرفته بودند، بر روی پلهها میکشیدند و در حالیکه بیهوش شده بود، در برابر چشمانم او را میزدند. وی هیچگاه دستش را برای جلوگیری از ضربات آنها بالا نیاورد و تنها کلمهای که میگفت: «نمیتوانم نفس بکشم» بود. حتی پس از اینکه بیهوش شد، مردان نقابدار به لگدزدن و ضربهزدن ادامه میدادند و ضمن اهانت میگفتند که میخواهند وی را بکشند. این تهدید بسیار جدیای است و تنها در دو هفته اخیر، سه زندانی در بازداشت کشته شدهاند. نیروهای امنیتی همچنان شوهر و برادر شوهرم را زدند و بازداشت کردند.
از زمان بازداشتشان، هیچ خبری از آنها نداریم. نمیدانیم کجا هستند و آیا در محل امنی قرار دارند؟ علاوهبراین، خبری از عمویم ندارم که سه هفته پیش، سربازان سلاح خود را بر سر فرزندانش قرار دادند، وی را بهشدت کتک زدند و بازداشت کردند.
تصمیم گرفتم که بهجای اینکه به دولت خودم نامه بنویسم، با شما مکاتبه کنم، زیرا رژیم الخلیفه ثابت کرده که ارزشی برای حقوق و زندگیمان قائل نیست.
هنگامیکه با عنوان رییسجمهوری ایالت متحده قسم میخوردید، امید زیادی داشتم. فکر میکردم فردی هستید که با رییسجمهور شدنتان، نمادی از مبارزه آفریقایی - آمریکاییهایی خواهید بود و برای آزادیهای مدنی مبارزه خواهیدکرد. در نتیجه تلاشمان برای آزادی را درک خواهید کرد. متأسفانه، تاکنون نا امیدم کردهاید. شاید هم من بد متوجه شده بودم. منظورتان چیست؟ «ما میتوانیم»... حمایت از دیکتاتورها؟ «ما میتوانیم»... کمک از معترضان تحت ستم؟ «ما میتوانیم»... نادیده گرفتن زجر مردم؟
خاطرات وحشتناک، جایگزین تمام خاطرات خوبمان شده است. هنوز لکههایی از خون پدرم بر روی پلهها مانده است. در اتاق پذیرایی مینشینم و بهجایی مینگرم که پدر و همسرم را بهصورت به زمین زده بودند. بهعنوان یک فرزند و یک همسر، در حالیکه احتمالا پدر و همسرم در زندانهای بحرین تحت شکنجه هستند، سکوت را جایز نمیدانم. بهعنوان مادر یک فرزند یکساله که خواهان بازگشت پدر و پدر بزرگش است، باید اقدامی بکنم. بیکار نخواهم ماند. از ساعت شش بعدازظهر امروز به وقت بحرین، اعتصاب غذا خواهم کرد. خواستار آزادی فوری اعضای خانوادهام هستم. پدرم: عبدالهادی الخواجه. شوهرم: وافی الماجد. برادر شوهرم: حسین احمد. عمویم: صلاح الخواجه.
این نامه را مینویسم تا به شما اطلاع دهم، که هر اتفاقی برای پدرم، شوهرم، برادر شوهرم، عمویم یا خودم بیفتد، شما را به همان میزان مسئول میدانم که رژیم الخلیفه را حمایت شما از این پادشاهی، شما را شریک جنایتهای آنها میکند. هنوز امیدوارم که متوجه شوید که آزادی و حقوق بشر همانقدر برای یک بحرینی اهمیت دارد که برای یک آمریکایی، سوری یا لیبیایی؛ و ملاحظات منطقهای و سیاسی نباید اولویت بیشتری نسبت به آزادی و حقوق بشر داشته باشد.
از شما میخواهم که امشب در چشمان دخترانتان نگاه کنید و با خود بیاندیشید که شخصا حاضر هستید، چه فداکاریهایی انجام دهید که آنها در امنیت بخوابند، که آنها با امید بزرگ شوند نه با ترس و سردرد، که آنها سایه پدر و پدربزرگشان در زمان ناراحتی و یا نیاز به کمک بالای سرشان باشد. دیشب، دختر یکسالهام بر در اتاق خوابم زد و پدرش - اولین کلمهای که توانسته بود بر زبان بیاورد - را طلب میکرد. قلبم را تکه تکه کرد. چطور به بچهای یک ساله توضیح دهم که پدرش بازداشت شده است؟ باید بتوانم فردا، هفته آینده، سالهای آینده در چشمان دخترم نگاه کنم و به وی بگویم که هر کاری که میتوانستم، برای حمایت از خانواده و آینده انجام دادم.
بهخاطر دخترم، بهخاطر زندگی پدرم، بهخاطر زندگی شوهرم، برای جمع کردن مجدد خانوادهام، اعتصاب غذایم را آغاز خواهم کرد.
منبع : هفته نامه پنجره
|
.jpg){kind=logo}
