جرس 29 تیر 88 در اوج آشوب های خیابانی و در حالی راه افتاد كه گروه 5 نفره ای شامل مهاجرانی، سروش، كدیور، گنجی و بازرگان خود را به عنوان سخنگویان جنبش سبز در خارج كشور و اتاق فكر این جریان آشوبگر معرفی كرده بودند.

با شكست فتنه سبز به تدریج سروش و گنجی و سپس مهاجرانی خود را از جرس كنار كشیدند و عملا كار به دست محسن كدیور و طنزنویس بانی افتضاح "درازگوش تروا" (ابراهیم نبوی) و چند تن از روزنامه نگاران فراری كه با اسم مستعار مطلب می نوشتند، افتاد. با این حال جرس طی 6 ماه اخیر در ركود كامل به سر می برد و به زحمت به روز می شود.

برخی افتضاحات جرس (جنبش راه سبز) نظیر جعل نامه به اسم رئیس قوه قضائیه، باعث بی اعتباری این سایت اینترنتی شده و عملا آن را از موضوعیت انداخت؛ ضمن اینكه سفارش دهندگان انگلیسی - آمریكایی نیز از كار این شبكه و حلقه از هم پاشیده پشت صحنه آن نیز راضی نبودند.

جرس در اطلاعیه ای با كتمان این وضعیت توأم با ابتذال و ناكارآمدی، ادعا كرده كه چون منبع مالی خاصی ندارد و از "هموطنان"(!؟) تامین می شود، در صورت عدم تامین مالی، رسما در تاریخ 25 آبان به فعالیت خود خاتمه خواهد داد.

این ادعا در حالی است كه كسانی چون امیر ارجمند، مزروعی، كدیور و نظایر آنها در بخش خارجی فتنه سبز، پول های هنگفتی را به بهانه اینكه مبارزه علیه جمهوری اسلامی خرج دارد، از طرف های غربی دریافت كرده اند. آمریكایی ها بارها كمك های مالی 50 و 70 میلیون دلاری به رسانه های مخالف جمهوری اسلامی اختصاص داده اند.

همزمان با جرس، شبكه تلویزیونی "رسا" (راه سبز امید!) نیز كه از لندن و پاریس مدیریت می شود با صدور بیانیه ای نوشت: رسا این روزها حال خوبی ندارد. حاكمیت راه های تامین مالی رسا را بسته [!؟] و با كار اطلاعاتی شناسایی كرده است و از آنجا كه رسا از هیچ دولتی كمكی نمی گیرد، ادامه فعالیتش در گرو حل معضل مالی است.

تلویزیون رسا از همان ابتدای راه اندازی هیچ حرفی برای گفتن نداشت و صرفا به مصاحبه های "گاهانه"! با امیر ارجمند، مزروعی و... بسنده كرده است؛ بنابراین گردانندگان رسا نیز مانند گردانندگان جرس ترجیح می دهند فقر سوژه و محتوا و مخاطب را با ادعای مظلوم نمایانه و فریبكارانه مشكل مالی بپوشانند و به شكلی محترمانه كركره را پایین بكشند. «

"شورای هماهنگی راه سبز امید" (لابد شهرسا!) هم كه به دست اردشیر امیر ارجمند راه اندازی شده، مدت هاست تعطیل شده است.