نوع رابطه ایران با آمریکا و اصولا اساس چنین رابطه ای از اول انقلاب تا امروز مورد بحث و جدل بوده است ، این رابطه که در زمان شاه به احسن وجه خود جریان داشت یک سری نتایج مشخص برای ایران در آن زمان داشته است.

آمریکا  بعد از جنگ های اعراب و اسراییل و خطر نابودی فیزیکی آن رژیم به دنبال مرکز ثقل قدرتی در خاورمیانه می گشت ، البته همراهی کشورهایی مانند عربستان و برخی کشورهای عربی با آمریکا در همان ایام هم مشهود بود . اما در این میان ایران و رژیم پهلوی لقمه ای بسیار چرب و لذیذ می نمود ، همسایگی با شوروی و جنگ همیشگی این دو ابرقدرت ، بیشتر آمریکا را وامیداشت تا بهترین ابزار خود در خاورمیانه یعنی ایران را به هر شکلی که می خواهد فرمان دهد...

در آن زمان دو تفکر مهم که هر کدام ادعای سعادت (یا آرامش)بشریت را داشتند در دنیا وجود داشت یکی تفکر لیبرالیستی آمریکا و متحدانش و دیگری مارکسیست ها و کمونیست های روس ، در تمام عالم اکثریت مطلق کشورها باید یکی از این دو ایده را می پذیرفت در غیر این صورت شکل گیری نظام سیاسی در آن کشور غیرممکن میشد...

در سال 1979 و با پیروزی انقلاب اسلامی نوع دیگری از نظام سیاسی و نوع دیگری از ایده و تفکر در جهان سر برآورد در همان زمان هم بسیاری در شرق و غرب حرکت امام خمینی و ملت ایران را منتسب به یکی از مکاتب مذکور می نمودند.

اما پس از گذشت چندی تمام همان سیاسیون با برخی حرکات بی تعریف مواجه شدند ، که نه مکاتب چپ گرا آنرا در قالب خود فهم می کرد و نه راست گرا، آنها مثلا نمی دانستند چگونه شعار نه شرقی و نه غربی امام را در ادبیات سیاسی خود ، یا نوع حکومت جمهوری اسلامی را در نوع تفکر متداول سیاسی توجیه کنند! آنها از خود می پرسیدند مگر می شود دین بتواند جامعه ای را راهبری کند؟همان دینی که خودشان (غربی ها ) آن را قرن ها بود در پستوی خانه هایشان پنهان کرده بودند. مگر می شود تفکر دیگری در حوزه سیاسی غیر از لیبرالیسم بتواند خواسته های مردم را بشنود و به آن اعتبار نهد؟ یا مگر میشود حرکت انقلابی صورت گیرد و تمثال لنین و مارکسیست های (به قول خودشان انقلابی) در دست انقلابیون نباشد؟

 آنها همچنین در مقابل حرکت تسخیر لانه جاسوسی هم مانده بودند و اینکه بعد از قطع رابطه کارتر با ایران ، امام خمینی بگوید :"ما رابطه ی با آمریکا را میخواهیم چه کنیم؟"اولین قربانی این برخورد شخص کارتر بود که تنها رییس جمهوری در آمریکا لقب گرفت مه تنها یک دوره این منصب را دارا بود.

تمام این اختلافات و تعارضات از یک منشا سر چشمه می گیرد و آن نوع متفاوت جهان بینی و انسان شناسی انقلاب اسلامی و غرب است .

و این همان چیزی است که خیلی ها در خود ایران از جمله ، ملی مذهبی ها و نهضت آزادی ها در زمان دولت بازرگان و سکولارها در زمان خاتمی آن را نفهمیدند.

اصولا غرب و جامعه لیبرال و در راس آن آمریکا مبنای خود را اومانسیم قرار داده ، البته معنای حقیقی اومانیسم به هیچ وجه محوریت انسانیت انسان نیست بلکه محوریت لذات دنیایی انسان و رسیدن به یک آرامش نسبی در همین دنیاست در این نوع تفکر در حوزه اقتصادی ،عدالت ،به معنای رسیدن هر کس به حق خود، هیچ گاه محقق نخواهد شد (کما اینکه در جوامع غربی می بینیم) و نوع جدیدی از دیکتاتوری که استبداد سرمایه داران و صاحب رانت و اطلاعات است شکل خواهد گرفت در این نوع تفکر سکولاریسم (جدایی دین از همه چیز) یک اصل غیر قابل انکار است و دین و به تبع آن اخلاق فقط در محافل شخصی افراد اعتبار دارد و در یک کلام لیبرالیسم تمام توان و هدف خود را در ساختن جامعه ای در دنیا که بتواند حداکثر لذات انسانی را ارضاء کند قرار داده به طوری که در این ارضاء لذات کسی مزاحم کسی نشود حتی خدا!!!....

و این همان تفاوت ماهوی انقلاب اسلامی است با مکاتب دیگر ، شما نگاهی به صحیفه ی امام خمینی بیندازید ، در جای جای این سخنان صحبت از عدالت در میان تمام انسان ها (فارق از رنگ و نژاد و قومیت ) موج می زند در تفکر انقلاب تمامی افراد مکلفند وةیفه ی خود را انجام دهند ، حتی شاید در این مسیر نتیجه ، یک نتیجه مطلوب دنیایی نباشد ، زیرا مبنا در اسلام وانقلاب اسلامی رسیدن به سعادت در آخرت و پروراندن یک انسان به معنای حقیقی است در این مکتب است که شهادت معنا و مفهوم پیدا می کند و در این مکتب است که طلب شهادت ارزش می شود (حتی اگر مانع رسیدن به لذات دنیوی شود ) واصلا در این مکتب است که شهادت میشود بزرگترین لذت زندگی ....  از دیگر ویژگی های انقلاب اسلامی و حرف و کلام آن این است که مطابق با فطرت افراد است یعنی با اینکه کمترین امکانات تبلیغ را در اختیار دارد  هرگاه مردم جهان سخنش را بدون شانتاژبازی های رسانه ای میشنوند به آن رو می آورند .................

واین را متاسفانه خیلی ها نفهمیدند آنهایی که دم از رابطه با آمریکا می زدند( و میزنند) باید بدانند که این رابطه محقق نمی شود مگر اینکه یا آمریکا از اصول خود یعنی فراموشی آخرت و گسترده کردن امپراتوری خود دست بردارد یا ایران واسلام جامعه مهدوی مورد نظر خود را فراموش کند از این جهت است که باید بهتر گفت که ما هم ازآمریکا هیچ گاه راضی نمیشویم .... در این مسیر تهدید اتمی اوباما یک امر عادی است حتی اگر یک خودنمایی باشد ، هیچ رییس جمهوری در آمریکا بر سر کار نیامده که بتواند انقلاب اسلامی را (حتی زمانی که دولت در دست سکولارهایی مانند خاتمی بود ) تحمل کند و آن را بربتابد و این است که آمریکا هیچ گاه از ما راضی نمی شود....